Kendine Dönüş Şiiri - Dumani Trbzn

Herkes kendi kalbinin genişliği kadar ağırlar karşısındakini.
Ne kadar derine inersen in,
Sunabileceğin gökyüzü,
Ancak diğerinin pencereni açtığı kadardır.
Adımlarının yönü hak etmeyen bir kalbe doğruysa,
​Her gün biraz daha eksildiğini fark edersin.
Susmak bir çare değil,
Konuşmak ise dipsiz bir kuyuya taş atmaktan farksız.
Görmek istemeyene ışık olsan ne fayda?
​Sevmeye niyeti olmayanın dilinde hep bir bahane,
Heybesinde hep bir kusur birikir senin için.
Kendinden vazgeçip onun istediği kalıba dökülmeye başladığın an,
Aslında en büyük mağlubiyetini almışsındır.
​Bu yüzden artık ne rüzgarı suçluyorsun,
Ne de yelkeni açmayan elleri.
Kendi kıyısında duramayan birini,
Başka bir denizde boğulmaktan kurtaramazsın.
​Bir zamanlar nezaketi zafiyet,
Sabrı ise mecburiyet sananların gölgesinde kalmayı
Kabullenmişti bu yürek.
Kendini anlatmaya çalışmak,
Sağır bir duvara yankısını dinletmeye benziyordu.
​İnsan en çok, kelimelerinin ağırlığı altında ezilirken değil;
O kelimelerin karşı tarafta hiçbir iz bırakmadığını gördüğünde yoruluyor.
Bir insanın varlığıyla güzelleşmeyip,
Sürekli hizaya çekilmeye çalışıldığı o dar alanlar,
Sevginin değil ancak bir idare etme biçiminin resmiymiş,
Geç de olsa anladım.
​Şimdi ne bir eksiklik duygusu var içimde
Ne de tamamlanmamış bir cümlenin hüznü.
Gitmek, bazen en büyük kalma biçimidir insanın kendinde.
Zorla yönü değiştirilen nehirler elbet yatağını kurutur.
​O yüzden artık iddialardan da,
Kendini kanıtlama telaşından da uzağım.
Yüreğiyle gelene kapım her zaman açık,
Ama eşikte bekletip ruhumu tüketenlere elveda demek,
Kendime borçlu olduğum en asil duruştur...