Kemal Doğanay Şiirleri - Şair Kemal Doğanay

Dağları taşları çiçek kokuyor,
Dile gel hey Anadolum dile gel.
Çocuklar okulda kitap okuyor,
Dile gel hey Anadolum dile gel.

Ne gündüzüm nede gece
Yaz diyorlar bunlar hece
Çözülmesi zor bilmece,
Çözeceksen sen bana sor?

Gözümün gördüğü her yerde sen var,
Sen benim gönlümde açan çiçeksin.
Yüzümün döndüğü her yerde sen var,
Sen benim gönlümde açan çiçeksin.

Bahçemizde güzel çiçekler açmış

Aklından hiç çıkarma bu dünyanın sonu var,
Sen bilirsin deyince dövüş kavga olmazmış.
Her gelen gider birgün insan oğlu gözü dar,
Sen bilirsin deyince dövüş kavga olmazmış.

Kavgaları suya yaz çabuk silinsin gitsin

Bu işin sonunu görmek kolayda,
Aklıma geleni sen bilmiyorsun.
Yaşadığım bunca günler olayda,
Aklımda kalanı sen bilmiyorsun.

Bağrıma saplanmış kanlı bir bıçak,
Gücün yetiyorsa gel de sen çıkar!
Tabip el atarsa çıkarır ancak,
Gücün yetiyorsa gel de sen çıkar!

Yetime sordun mu neden babasız

Nar tanesi, nur tanesi
Annesinin bir tanesi
Evimizin son hanesi,
Ne güzelsin sen çocuğum.

Ağladı bülbüller açılmaz güller,
Derdimin dermanı sen de güzelim.
Kurudu dudaklar konuşmaz diller,
Derdimin dermanı sen de güzelim.

Ayaklarım tutmaz gözümde yaşlar

Gittin burdan uzaklara,
Gözlerim hep sende kaldı.
Düşme dedin tuzaklara,
Gözlerim hep sende kaldı.

Saçlarım ağardı ağzımda diş yok,
Söyle yalan dünya sen de nem kaldı?
Dizlerim tutmuyor ağrılarım çok,
Söyle yalan dünya sen de nem kaldı?

Dilimden kelime çıkmıyor artık