Kemal Doğanay Şiirleri - Şair Kemal Doğanay

Gül dalında bülbül olsam,
Ötsem ötsem dala konsam.
Yeni açan bir gül olsam,
Açsam açsam dala konsam.

Gece gündüz burda kalsam

Bir vakitsiz zamanda çaldı kapı zilleri
Sustu bütün insanlar konuşmuyor dilleri

Gökten melekler inse yerde hocalar bilmez
Yetim kaldı çocuklar yüzleri asla gülmez

Çoğu gitmiş azı kalmış,
Dayan ha yüreğim dayan.
Şu kalbimde sızı kalmış,
Dayan ha yüreğim dayan.

Uzaklara gitmeden,
Bir Merhaba de bana!
Bize sitem etmeden,
Bir Merhaba de bana!

Anladım ki bu hayat kolay kolay geçmiyor
Kadın erkek birlikte nasıl adam seçmiyor
İnsan ne derse desin herkes bade içmiyor,
Bir ömür böyle geçti,biz de geldik gideriz.

Gözyaşlarım damla damla
Akıyormuş sele dönmüş
Gitmiş burdan uzaklara,
Diyorlar ki ele dönmüş.

Bağı almış bağban olmuş

Aramızda yüce dağlar sıralı
Gel deyince hemen gelemedik biz!
Bu derde düşeli gönül yaralı,
Gül deyince hemen gülemedik biz!

Dergâhın kapısı açık duruyor

Meyvede ağaç dalı,
Ağaç güzel dal güzel.
Sofrada çiçek balı,
Petek güzel bal güzel.

---Eşime 40.Yıl Armağanı---

Gülistan’a gül söyledim gelecek
Haber salmış “YAR!” kadrimi bilecek
Gülmez dedikleri yüzüm gülecek,
---Gülistan’a şiir yazdım bilesin

Sanma Her şey elde durur,
Hayat bazen akar gider.
Düşman gelir, tokat vurur,
Şimşek gibi çakar gider.