Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

topraktın yaslandığım bilinmeyen çare
dünde kalan ne varsa yırtmaktın tartışmasız
bulunmayan haylazlığıma yorduğum bir töre
sensiz ülkeler köhne yıkık çocuklar yarınsız

nerde bir ses duysam ağlarım sanırım sesin

arkadaş ıslığına benzer atılışım ayaklarına
kaçak güreşmeyi sevmem herşeyim senindir
düşlerimi bıraktım aklının daracık sokaklarına
içime çekilmiş perdelerimle sensizliğim benimdir

konuşsan ömrüm uzayacak sussan şaşkın
yürek heybemde koyu turuncu bu velvele
sağırlaşıyorum kanıma dokunuyor gülce özlemlerim
seviyorum uzatma ölüşümü...git...bırak canımı

'seninle fena bir ölmek yarattım

gülerim sanırsın
oysa ağlarım içimden
içime akar gözyaşlarım
yüzümde bir çiy damlası bile yok
kalbimse sırılsıklam
kalbimdeki yaşları kimler silecek

yakın uzaklarım vardı seni unutmak gibi
sen göçer misin ufkumdan ki saçlarım ağarsın
ağaçlar yaprak dökerse bilirim gitmişsin yine
yinelemelerimde hep o soluksuz
hep o üstün körü o aynı mevsim
akşam olur da üşürüz ya ağaçlar korur çocukları

gözümde fer kalmadı içimde kan...
tersine dünya... bu sefer sonsuzsan...
misafir değilim aklına... devran...
anlasan canım tapıyorum sana....

kim gelse karşımdan ünlediğim sen...

yıldızlarımı bırak ay ışığı pejmürde akşam parkı
nerden çıktı şimdi akşam akşam değer yargıları paldır küldür
körü körüne susar kitaplar mahkeme raporlu beraat özlemli
kül tablasında bencileyin boğduğun ışıkların özeti
sende buldum evcimen serseriliğimi bağışla gül suretlim
yararlı yararsız yaralarımı kapıyorum dünü unutur görünerek

güneş yorulurken sırtımda
her soluğumda
eskitir gibiyim zamanı
yalnızlıkla karıncalanır kalbim
ve sonuçsuz bir merakın sonudur ölüm
önyargısızca sevmenin ardındaki acı gibi

Serap

meşgul olma gece yarısıyla
benimle konuş
oyna en ciddi kendinliğini
elma ağaçlarında yakaladığım

kimsesiz ağustosların kasabasında
kalakalsam da bir yanım hep sende
arkadaşlarımla paylaştığım sessizlik
daha saran daha sıcak olsa da...sende...

bozkır rengi uzaklardı ağustos kasabam