İstediğin Yerdeyim Şiiri - Eyüp Oflaz 2

Bu şiir, bir insanın hayatında kendine ayrılan yerin artık uzaklık olduğunu anlamasıyla doğdu. Söylenenlerden çok, söylenmeyenlerin belirlediği bir uzaklık… Cevapsız kalan sözlerin, karşılık bulmayan çabaların ardından insan bir gün durup soruyor: Ben burada hâlâ isteniyor muyum? “Elimde lambayla kapına gelmek isterdim” dizesinde, kırılmış olsa da sevdiğinin karanlığına kayıtsız kalamayan birinin isteği var. Fakat her mesafe yürümekle aşılmıyor. Bazen hangi yoldan gidileceğini bilseniz de kapıya varmaya hakkınız kalıp kalmadığını bilemiyorsunuz. Işığınız elinizde, söyleyecekleriniz içinizde kalıyor. “Gitmedim. Senin istediğin yerdeyim: Senden uzakta.” derken, hâlâ yakın olmak isteyen birinin geri çekilişini duyuyoruz. Varlığının yük olduğunu hissettiği yerde kalmak, zamanla insanı kendi gözünde de incitiyor. Ayrılmak zor geliyor; kalmak ise her gün biraz daha eksiltiyor. Yine de şiirin içinde bir beddua büyümüyor. “Dilerim bulursun” diyebilen bir şefkat kalıyor geriye. Bir zamanlar dokunmak istediğiniz yaralara başka ellerin iyi gelmesini dilemek kolay değil. İnsan bunu söylerken kendi yarasını da duyuyor. Sonunda bütün sözler iki kelimeye sığınıyor: “Mutlu ol.” Bu dileğin içinde kırgınlık da var, özlem de. Birlikte kurulamayacak bir mutluluğu uzaktan dilemenin hüznü de…