Kağıt Gemi Şiiri - Eyüp Oflaz 2

Bütün iyi niyetlerimi masanın kenarına dizdim,
her biri başka bir mevsimden kalma.
Adını koymadığım vedalar,
cebimde ağırlaşan küçük taşlar.

Şimdi hepsini
bir kâğıt gemi yapıp
kendi ellerimle suya bırakıyorum.

İskele susuyor, kıyı susuyor,
uzakta paslı bir düdük bölüyor günü.
Ben, eski ozanların külünden
bir cümle daha çıkarıyorum.

Batarsa batsın.
Yanarsa yansın.
Adını rüzgâra vermem artık,
vermem, veremem!

Artık hiçbir mısrada
zamanı durdurmaya çalışmıyorum.
Bırak aksın taşın içinden,
bırak çözsün düğümleri.
Bir ömür sığmaz avuçlara,
bir ömür sığmaz!

Takvimler,
birer yaprak dökümü sadece.
Duvarlarda sararan tarihler,
kimsenin dönüp bakmadığı tanıklar.

Yarım kalmış bir kahvenin soğukluğunda
saklı her şey.
Bir fincanın dibinde bekleyen söz,
bir sandalyenin boşluğunda büyüyen gece.

Dinleyin!
Ben artık kaybolan günlerin peşinden
mahkeme kurmuyorum.
Ne saati suçluyorum,
ne de kapıyı çalmayan sabahı.
Her çağ kendi yükünü taşır;
her insan, sustuğu yerde kalır.
Göğsümdeki yangın külünden doğacaksa
varsın yansın!

Artık hiçbir mısrada
zamanı durdurmaya çalışmıyorum!
Batarsa batsın!
Yanarsa yansın!
Küllerinden kalkacaksa
bırakın yansın!

Kâğıt gemi küçülüyor,
su büyüyor gözlerimde.
Bir türkü kalıyor geriye,
bir de sesim, çatlak ve diri.

Takvimler düşsün,
yapraklar savrulsun!
Yarım kalan ne varsa
soğusun, unutulsun!
Ben hiçbir mısrada
zamanı durdurmayacağım!

Batarsa batsın.
Yanarsa yansın.
Ben ellerimi sudan çekiyorum.