Avunuşlarım Şiiri - Eyüp Oflaz 2

Dışarıda fırtına,
içimde eski bir kış.
Ne zaman geceye dönsem,
bir yerim yarım kalmış.

Günler gelir, günler geçer;
her biri dünden bir iz taşır.
İnsan yaşadığını unutur sanır da,
unutmak bile bazen insanı yanıltır.

Bazen bir sözle avunurum,
bazen susmanın gölgesine sığınırım.
Kalbim, kendi enkazında üşürken
ben ona bahar masalları anlatırım.

Bilirim, bazı yaralar kapanmaz;
sadece üstüne ince bir sessizlik çekilir.
İnsan gülmeyi öğrenir yeniden
ama içinde bir çocuk hep eksik sevilir.

Kaçtığım ne varsa
döner dolaşır beni bulur.
Düşünmemek dediğin şey,
sustukça derinleşen bir yankıdır.

Yine de yaşamak biraz da budur;
kırıldığın yerden kendine yer açmak.
Olmayacak duaların ardından
küçük tesellilerle ayakta kalmak.

Varsın yarınlar sözünü tutmasın,
varsın umut biraz eksik kalsın.
Ben, içimdeki karanlığa
bir avuç avunuş serperim.

Çünkü insan bazen hakikatten değil,
hakikatin ağırlığından yorulur.
Ve en çok da o zaman anlar;
avunmak, yenilmek değil, hayatta durmaktır.

Şimdi bırakın,
kalbim kendi masalına biraz inansın.
Ben bu dünyada en çok,
kendimi kandırmadan avunmayı öğrendim.

Ne bütünüyle mutluyum,
ne de büsbütün kırgınım.
Sadece içimde kalanlara
sessizce sarılan bir insanım.

Ve ne zaman hayat
üstüme bütün soğuğuyla yürüse,
ben yine kendime dönerim;
avunuşlarımdan bir ocak yakar, ısınırım.