Anlatmak istemiyorum,
ama anlamanı isterdim.
Çay var, sen yoksun…
Bardağın ince yerinden
akşam sızıyor.
Mutluluğumu
senin mutluluğunun içine
yerleştirmiştim.
Meğer göğümü
başkasının yüzünde ararmışım.
Sonra sözler inceldi,
inceldikçe kesti.
Birbirimize bakarken
birbirimizi görmez olduk.
Saygı koptu aramızdan;
sevgi, parmakları kanayana kadar
tutundu boşluğa.
Kader,
aynanın kırık camlarını
elime tutuşturdu.
Hangi parçaya baksam
yüzümün başka bir yeri eksik.
Seni bir araya getirmeye çalışırken
kendimden döküldüm.
İçimde sana çıkan yollar
bir gecede kapanmadı elbet.
Ama atılmayan adımlara
koşacak da değilim.
Anlatmak istemiyorum.
Bu kez
kendimi anlamam gerek.
Kayıt Tarihi : 31.10.2026 16:03:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir, anlatmaya yorulmuş ama anlaşılmayı hâlâ bekleyen bir insanın içinden doğdu. Bir başkasının mutluluğuna yerleştirdiği mutluluğunu, kırılan güvenin ve eksilen saygının arasından toplamaya çalışırken kendi yüzünü de yeniden arayan bir insanın… İçimizde birine çıkan yollar hemen kapanmaz. Yine de o yolların bütün mesafesini tek başımıza yürümekten vazgeçebiliriz. “Anlamanı İsterdim”, bu eşiğin şiiri: Bir başkasından beklenen anlayışın, usulca insanın kendisine dönmesi. “Anlatmak istemiyorum. Bu kez kendimi anlamam gerek.”
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!