Anlam kazanma Şiiri - Eyüp Oflaz 2

“Anlam Kazanma”, insanın kendini anlatmak için kelimelere sığamadığı zamanlardan doğdu. Bazen insanın içinde adı konmamış bir boşluk dolaşır. Ne tam bir cümleye benzer ne de yazıya dökülecek kadar belirginleşir. Vardır; insan bunu bilir ama anlatamaz. Yazmayı dener, olmaz. Konuşmayı dener, eksik kalır. Çünkü bazı duygular kelimeye dönüşmeden önce uzun süre insanın içinde susar. Bu şiir, tam da o suskunluğun içinden çıktı. İnsanın kendi içinde bile kendine yetişemediği anlar vardır. Bir bakış eksik kalır, bir ses geç kalır, insan kendi derdini bile tam tarif edemez. Fakat bazen biri gelir; hiçbir şeyi zorlamadan, hiçbir yarayı kanatmadan, insanın dağınık taraflarını incitmeden toplar. Sormadan anlar. Konuşturmadan duyar. Yazılmamış yerleri okur. “Anlam Kazanma”, bir insanın bir başkasının kalbinde kendine yer bulmasıdır. Anlaşılmanın, bazen sevilmekten bile daha derin bir karşılığı olduğunu anlatır. Çünkü insan, en çok duyulduğu yerde tamamlanır. Kendi sesinden değil, bazen bir başkasının içinde açılan o sessiz yerden anlaşılır. Bu şiirde anlatılan, büyük cümlelerle ifade edilen bir aşk ya da gürültülü bir kavuşma değildir. Daha çok, birinin içimizden sessizce geçip ihmal ettiklerimizi, hatta unuttuklarımızı bize usulca göstermesidir. Ve belki de insanın anlam kazanması tam olarak budur: Kendini uzun uzun anlatmadan, sadece susarak da duyulabilmek.