İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

Toprak ekmekle kaplı
buradan bakışın puslu sınırına dek.
Şimdi zamanıdır buğdayı kesmenin,
buğday sapının ölme, kökün çürüme zamanıdır,
zamanıdır şimdi tozun ve yağın ve terin.

Bütün gün, çürüyen ıslak tahtaların kokusu –
kuruyorlar ve sızıyorlar güneşte. Kuşlar
bakıyor ara sıra çatı sırtlarından ve uçup gidiyorlar.
Akşamları, yandaki tavernada, oturuyor kazıcılar,
küçük ringa balıkları yiyorlar, içiyorlar, şarkı söylüyorlar.
Kara deliklerle dolu bir şarkı.

Beyazlıktır hatırladığım Sam hakkında:
Beyazlık ve bana verdiği o büyük koşudur.
Hiçbir yere gitmedim o zamandan beri fakat
Gitmek de uysal bir sapma oldu benim için. Beyazdır,
Armalardaki aygırlar gibi değil fakat: beyaz dışıdır
O sağlam at, ki tarihi

Onlarsız olmaz
onlarla da biraz sıkıntılı
ama onlarsız hiç mi hiç olmaz
derisiz düşünülemez kıl dediğin
ateş olmadan tütmez duman
hatunlar olmadan da

Seraplardan oluşan yüzgeçleriyle
parıldıyor Ekim denizi soğukça.

Tekne yarışçılarının beyaz baş dönmesini
hatırlayan hiçbir şey yok burada.

Havaleden Sonra

O hasta oğlan.
Bir görünüme kilitlenmiş
bir boynuz misali katılaşmış dili.

Sesinde yayılmış ve kalıcı kamerlerin bile
avuntu bulmak istediği
büyülenmiş, solgun bayan öğrenci,
nasıl da yükseliyorsun geçmiş yıllardan ve yaklaşıyorsun.

Kürekler gibi savaştı gözleri

Rahip ikametgâhının bahçesindeki akşam yürüyüşünde
Tez ayak yürüyordu Peder Shawn. Soğuk bir gündü, kasvetli olanlardandı
Siyah Kasım’da. İnip çıkan bir yağmurdan sonra
Çiy durmuştu soğuk terde her bir sapta,
Her bir dikende; sivrilip yükselerek ıslak topraktan, mavi bir sis
Asılıp takılmıştı karanlık perdeli dallarda efsanevî bir balıkçıl misali.

Hepimizin bildiği bir şey
hayat
çok şey getirir beraberinde
çok şey götürür beraberinde
hayata karşı bir garezim falan yok
benim için o kadar da doğal değil artık

Hayat denizi savurup duruyor beni devamlı.
Dalgalardan dağlar çıkarıyor düşman önüme dahası.
Yiğit dümenciler! – Kollayın beni!


Mesrop Mastotz