İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Poyrazlar bana doğru eserse,
Bu can bu tene küserse,
Art niyetliler sevdiklerimi üzerse,
Dost bildiklerim beni süzerse,
Yollarım girer çıkmazlara,
Halim ahvalim yaman olur.

Taşıyamıyorum artık bu kadar dert yükünü.
Görmezsem yaşıyamam her gün yüzünü.
Duymazsam sesini geçmez bu gönlümün hüzünü.
Getir de ver içeyim artık kana kana tahammül suyunu!

İçimde bir sıkıntı var ulu dağların sisi gibi.

Sen, dağlar gibi zalim ve acımasız,
Sen, okyanuslar gibi derin ve uçsuz bucaksız,
Sen, taş kalpli, vicdanını yitirmiş, merhametsiz,
Ve sen, şükretmeyi unutmuş, sofrası bereketsiz.

Sen,duyguları iflas etmiş,yüreksiz,

Zalim nefis için albenisi güzeldir bu fani dünyanın,
Bunu iyi bil ki,aldanırsan,kaybedersin ahiretin.
Nefse hoş gelen hemen-hemen her şey,
Kaybettirir sana ebediyet vadeden cennetin.

Her şeyin en mükemmeli orada,

Etme bulma dünyasıdır bu dünya!
Başkalari ağlarken sen hep gül oyna!
Seni perişan gösteriyor kenarı kırık ayna!
Zaman aynı zaman güvenme kötü insana!

Zaman aynı zaman kötü olan insan!

İçimde,
O yarin yarası var içimde!
Yeter ki nazlı yar versin!
İçerim ağıları bir içimde!

Yandı,

Çocuksu yüreğimi çalmak istediler.
Zira, saf duygularla dop doluydu.
Çirkinlikleri tanımıyordu bu yürek,
Allemlerden kullemlerden çok uzak çarpıyordu.

Çocuksu yüreğimi yerinden koparmak istediler.

Birlikte diktiğimiz fidanlar filizlendi,
Gölgelerinde çok sevdalılar gizlendi.
Aşkımız sevdamız devam ettikçe,
Aşıklar tarafından yaşadıklarımız şevkle izlendi.

Sevilensin diye yolların gözlendi,

Tapılacak birisi varsa o da kainatı yaratan Allahtır,
Canı gönülden sevilecek birisi varsa o da Resulullahtır,
Bunların aksini yapanların sonları er veye geç hüsrandır,
En hayırlı insan, insanlara en çok faydası dokunandır.

Ne kadar çalışırsan çalış, bitiremezsin dünya işini,

Nasırlı ellerinden öpmek isterken
Sevdalı bakışlarını özledim
Gönlüme giden yollarını arşınlarken
Aşkınla sevda kılıcını biledim

Aşkınla dokudum ilmek ilmek sevda halısını