İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Yürüyorsan eğer menzile doğru ağır ağır,
Bir his der ki sana bağırabildiğin kadar bağır.
Kim bu fani dünyada mutlu olmak isterse,
Az konuşup çok susmalı bazen de olmalı sağır.

Seviyorsan birini canı gönülden,

Ah sevgili yar, yerinde olsaydım,
Adına türküler bestelerdim.
Kucaklar dolusu güller destelerdim.
Otururdum sevdalılar meslisine,
Yaradandan her daim onu dilerdim.

Ağladım yar yolunu beklerken için için,
Bilmem sevdama karşılık vermez yar niçin,
Hayatın bereketli sulu topraklarında,
Aşkın tırpanıyla habire sevda hasadın biçin.

Bekledim sabır ve metanetle yar diye diye,

Yasladım yanımı yosunlu bir taşa.
Benzettiler beni kanadı kırık kuşa.
Tam menzil murat aldım derken,
Döndürdü felek beni yeniden başa.

Yasladım sırtımı dost bildiğim birine.

Yavrucuğum!
Değişmiş düzen ve devir.
Yürekler olmuş kevgir.
Sen sen ol güvenme kimseye!
Yüzün sadece Allaha çevir!

Yine sevdalı yufka gönlüm, efkarlandı.
Yüreğimdeki ayazlar artıkça arttı.
Vuslatın olamayacağını anlayınca,
Varlığımın her zerresi, yari andıkça andı.

Yine sevdalı bedenimin, nabzı düzensizleşti,

Bugün benim yirminci evlilik yıldönümüm,
Gidiyor gençliğim,biraz daha yaklaşıyor ölümüm.
Başımı kaldırmamam gerekir secdeden,
Zira hasat üstüne hasat veriyor her dönümüm.

Eli kolu sağlam nur topu gibi beş çocuğum var,

Gözlerin rengi orman yeşili,
Yare giden yollar taş döşeli.
Gönül postacım gelmez oldu,
Yar sevdana düştüm düşeli.

Gülüşün gül misali gamzeli,

İnsan gibi insan olmayanlara,
İman ile dolmayanlara,
Riyakarlık yapanlara,
Fani dünyaya tapanlara,
Çocuklarına haram lokma yedirenlere,
Yok saygım ve de olmayacak!

Poyrazlar bana doğru eserse,
Bu can bu tene küserse,
Art niyetliler sevdiklerimi üzerse,
Dost bildiklerim beni süzerse,
Yollarım girer çıkmazlara,
Halim ahvalim yaman olur.