İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Sen, dağlar gibi zalim ve acımasız,
Sen, okyanuslar gibi derin ve uçsuz bucaksız,
Sen, taş kalpli, vicdanını yitirmiş, merhametsiz,
Ve sen, şükretmeyi unutmuş, sofrası bereketsiz.

Sen,duyguları iflas etmiş,yüreksiz,

Zalim nefis için albenisi güzeldir bu fani dünyanın,
Bunu iyi bil ki,aldanırsan,kaybedersin ahiretin.
Nefse hoş gelen hemen-hemen her şey,
Kaybettirir sana ebediyet vadeden cennetin.

Her şeyin en mükemmeli orada,

Etme bulma dünyasıdır bu dünya!
Başkalari ağlarken sen hep gül oyna!
Seni perişan gösteriyor kenarı kırık ayna!
Zaman aynı zaman güvenme kötü insana!

Zaman aynı zaman kötü olan insan!

Sakız etti beni düşmez oldum ağzından,
Satlığa çıkardım bana asi olan hoppa gönlümü.
Kuruttum soldurdum gönlümün güllerini,
Yüreğime tuz biber döktü giderayak,
Çıkarıp atmak istedim bu bedenimden,
Gücüm yetmedi sevdalıları yardıma çağırdım.

Ben insanım diyende, olmalı vefa!
Etmemeli kimseye eziyet ve cefa!
Dostları acından uyuyamaz iken,
Sürmemeli nimetler içinde sefa!

Ben insanım diyende, olmalı basiret!

İnsanlarda kalmamış güven
Artıkça artıyor birbirini sövüp döven
Her geçen gün azalıyor
Allah rızası için birbirini öven

İnsanlarda kalmamış sadaket

İğreniyorum insan görünümlü canavarlardan
Bazıları öylesine alçalmış ki farkı yok davarlardan
Mecbur olmazsam vallahi çıkmam evimden
Zira çok korkar oldum gölgesi olmayan duvarlardan

İğreniyorum sağ gösterip sol vuranlardan

Ceylanımsı bakışların,
Gamzeli gülüşlerin,
Aşkıma ilham veriyor.
Bensiz söylenişlerin,
Bana olan küskünlüğün,
Yaşama şevkimi alıyor.

Bir bahar yeter bana
Yaşamak istemem ikinci baharları
Zira çok çektim felekten yana
Şevk mürekkebim tükendi yazmaktan satırları
“Aşık isen bir gül yeter koklamaya “demişler
Bir gül yeter bana

İmanı kamil insan, hazırlar kendine azık,
Aksi takdirde kendi kendine eder haddinden fazla yazık
Helal alın teriyle çalışıp çabalamazsa,
Cehennem zebanilerine olur sanık.

İmanı kamil insan, korkar gerektiği gibi Allahtan,