İbrahim Coşar Şiirleri - Şair İbrahim Coşar

Türk’üz biz bozkırlardan geldik Anadolu’ya
İnsanı insan bilen asil ırkımız vardır
Dağları yeşil ettik, yön verdik akan suya
Doğaya hâkim olan büyük erkimiz vardır

Dağların eteğine kurulmuş köylerimiz

Dün gece sessizce düştün aklıma
Saçının teline değdim, ürperdim
Tam “Merhaba” derken gönül saklıma
Utandım, başımı eğdim, ürperdim

Suçlu ben mi idim yoksa kader mi?

Yaşadığım mahşerde yalnızlığa düşmüşüm
Ben kendime kendimi soruyorum yıllardır
Bana dostça uzanan ellere üşüşmüşüm
Ben kendimden kendime varıyorum yıllardır

Bilmediğini bilmek erdemdir derdi usta

Barış ERDOĞAN’a

Şairden Nemrut olmaz, aşktan alıyor paye
Şiirin Samsun’da ki balıklı gölündeyim
İbrahim’den şiirler yaratmak değil gaye
Şiirlerden İbrahim yaratma yolundayım.

Rivayet var denizin ağladığına dair;
Yatağını bulan su dönüp geriye akmaz.
Sevda yangınlarında harman olmuş bir şair;
Elleri kanda olsa sevdiğini bırakmaz.

Bu gurbet seni benden götürecek bilirim;

Güneşe yürürken akşama vardım
içim dışım efkar dolu
rüzgar ve deniz
denizde dalga
dalgalar kızgın kumda
kızgın kumda yürümek zor

Neden verdin zalimlere bu kini?
Mazlumlardan kan soruyor Allahım!
Kin yüzünden kaybediyor kendini,
Yaralardan kan soruyor Allahım!

İktidarlar, iktidarın uğruna…

Ömür denen takvimde altmışıncı yaşım bu
Yaşanan bunca yılın gizleri gözlerimde
Dermansız dizlerime isyankâr telaşım bu
Yaşanan onca ömrün izleri yüzlerimde

Tel tel beyaza döndü saçımın pürçekleri

Aldığın nefestir içtiğin sudur
Ana candır, ana yardır, unutma
Karanlıkta aradığın nur odur
Kış ortası ilkbahardır, unutma

Doğduğunda sana bütün ilgisi

Çiy düştü üzerime, ıslandı nefeslerim.
Takvimler on üç Mayıs, üşüdüm sensiz annem!
Yok oldu birer birer bütün mukaddeslerim
Hayat denen mezarda kuşlar kefensiz annem!

Düğüm düğüm hıçkırık, dillerim bedduada