İbrahim Çelikli Şiirleri - Şair İbrahim ...

ha bizimki olmaycag dova
ömürde bi tefacık sarılıvısında
solu(ğu) nu, kokunu ısıcaklığını bi duyursun da
ondan sonura alsın canımı alcağsa
bi can borcum mar Allah’a
sana canım bin kere feda

Aşağelin torununu yanına ğatmış
gızın önecende keseler, çıkılar belli
belli gari Ismayıl’a yolluk etmiş
duralagdan bobayiğit gözel Ismayıl
cümle ğapısından çıkdı
omuzları çökük, boynu bükük

hatta!
köpeğimizi boğduranları,
ekinimizi güdenleri,
anımızı kakanları
bizi çekemeyenleri,
hor görenleri,

şimdi köyde olmak vardı----
köyde ve çocuk
sıcağın gözünde
gücü yetmeye yetmeye
harman etmek hasadı
bulgur aşına talim,

insan,!
yeter artık diyor feleğe
toprak beni çekiyor mu ne!
yorgun argın gittiğim yolun
neresindeyim…
insan kendiğinden kabulleniyor gidişatı

harmandan sonra;
“-gış hazırlığı, eşgi
bir yandan kara erik
kabığı soyulup gurudulur
hoşaflık alma, armıt kakı
kayise şak edilip ayıklanır gıliği

'bir evde; bi gocağarı,
bi garı-ğoca
iki ğız, bi oğlan'

falanca, filanca diye bilemediler mi
'-kimin evi

'-eveli bi varımış, bi yoğumuş
pire berber iken,
deve dellal iken
ben anamın beşşiğini
şıngır mıngır sallar iken
anam düştü eşikden

eveli bi kedi, usanmış bi sıçanın elinden
netti ettiyse, hakından gelememiş
bu sıçanın eve verdiği zıyan yüzünden
sahibinden kaş defa zılgıt yemiş

ne yakalanıyo,

'-bi başga
canavarınan ğuzu meseli de höyle
hinci canavarın biri bi acıkmış
bi acıkmış emme
tevatür, bulsa daşı kemirecek
bi baksaykı;