İbrahim Çelikli Şiirleri - Şair İbrahim ...

o çocuğudu,
ben çocuk..
çocuğuduk..
mutlu
emme çok mutluyduk..
gülüşü tomurcuk

“-çoğ akıllı, çoğ uslu bi çocuğudun
sana beg eziyet etdim!
hakgını halal et, bizim(o) lan
varısaaa sana taha bi bokis vurduğum
bi şamar atdığım vaki değildir..
emme ıvga verip seni beg avkalatdım

Ismail gözyaşları içinde yıllardır cebimde.. diye uzatınca
bende de var öyle bi kıyat dedim al
gardaşım askere gederken sakla deye verdi öyle duru
okumam mı var benim

Abamın Düğünü

aah garib ebem
sen demesen ben binmezdim gapalıya
“ben enecen” deycen
emme abam elimi hala goyvumadı
hemide naası dönecen
öğüme goca köpekler çıkcak,

garib ebem
“ben encen” deye basdım fiğanı
“dur” mur, aklımı çelmeye ğakdılar
“yok ben enecen”
bi yandan abam
basdı ağıdı

diyar-ı gurbet ellerde
ne gahırlar çekdim
ne acılar, ne kasavet, gam
varsın selemin gelmesin de
eyi olduğunu bilseydim..
nerde nasıl deye

diyar-ı gurbet ellerde
ne gahırlar çekdim
ne acılar, ne kasavet, gam
varsın selemin gelmesin de
eyi olduğunu bilseydim..
nerde nasıl deye

ne acılarla yandım ama ne acılar
ne acılar yaşarsam yaşayayın
işallah Ismayıl eyidir deye
gündüz hayalım da gece düşümde
ne hallarda olursam olayın
hele gözümü yumuvidiğimde

ha bizimki olmaycag dova
ömürde bi tefacık sarılıvısında
solu(ğu) nu, kokunu ısıcaklığını bi duyursun da
ondan sonura alsın canımı alcağsa
bi can borcum mar Allah’a
sana canım bin kere feda

Aşağelin torununu yanına ğatmış
gızın önecende keseler, çıkılar belli
belli gari Ismayıl’a yolluk etmiş
duralagdan bobayiğit gözel Ismayıl
cümle ğapısından çıkdı
omuzları çökük, boynu bükük