Baba. II
Baba,
seninle başlayan bir yol vardı çocukluğumda,
taşları bile terinle yumuşamış,
çivisi gevşemiş kapılar senin adımlarınla dikilmişti yeniden.
Bakışlarını Gözlerimin Yanında Yatır
Yorgunum bu gece, hem senden hem kendimden.
Sokağın ucunda bir rüzgâr, taşıyor adını ,
Sessiz, kimsesiz bir yankı gibi dönüyor duvarlarda.
Seninle konuşur gibi yapıyorum,
Baksana Bahar Geliyor
Baksana… bahar geliyor.
Kışın suskun dudaklarından çözülmüş bir söz gibi
yavaşça sokuluyor şehrin omuzlarına.
Rüzgâr, yeni açmış bir sözcük gibi taze;
Bazı Şiirler Okunur Okunmaz Ölmelidir
Bazı şiirler var,
okunduktan sonra masada bırakılmaz.
Çünkü kalırsa,
gece yarısı kalkar, sahibini zehirler.
Belki de Günün Birinde
Belki de günün birinde,
Bir şiirin en sessiz dizesinde,
Karşılaşırız,
Birlikte susarız seninle.
Ben gece gibi simsiyah,
o gül gibi kıpkırmızıydı.
Ben,
mürekkebin içine düşmüş bir gökyüzüydüm,
gece saatinin solmuş saati,
“Ben Hâlâ Nisan”
Seninle başladı içimin
sevda mevsimi…
Bir bakışın yetti,
baharı çağırdı kirpiklerim.
Ben Meczubum Deliyim
Ben meczubum!
Taş bana bakıyor… gri, çatlamış, soğuk!
Gözlerim içinde kayıp…
Ama taş mı bakıyor bana, yoksa ben mi taşa?
Ben o kalbe imzamı attım (1)
Ben o kalbe imzamı attım,
silmek isteyen varsa gelsin,
göğsünde çağıran rüzgârı dindirebiliyorsa dindirsin,
dünyanın bütün taşlarını yerinden sökebiliyorsa söksün,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!