Donup kaldığı o an uzadı... sanki zaman bile onunla birlikte yavaşladı. Az önce duyduğunu sandığı o ikinci adım... hâlâ kulaklarının içindeydi. Yürümekle kalmak arasındakaidrikayesi... Sonra kendini zorladı. Bir adım attı. Ses geldi. Durdu. Yine dinledi. Bir adım daha attı. Yine aynı şey... İki ses var gibiydi. Kaşları çatıldı. Nefesini tuttu. Bu kez daha dikkatli attı adımını... sanki yere değil de boşluğa basıyormuş gibi. Ve o an fark etti... İkinci sandığı ses... aslında kendi adımının yankısıydı. Ama garip olan şu ki... Yankı olması gerektiği gibi dağılmıyordu. Geri dönüyordu. Gecikiyordu.
Adsız GardenyaKayıt Tarihi : 16.11.2026 13:48:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!