ah be eylül... ne kadar çok benziyorsun bana ve ben yine sana bakıp susuyorum... sen yapraklarını döküyorsun, ben içimde kimseye gösteremediğim ÖMRÜMÜ... Ah be Eylül… Ben de her dökülen yaprağında kendimden bir parça buluyorum. Sen mevsimini yaşarken ben içimde çoktan sonbahara dönmüşüm. Belki de bu yüzden sana bakınca kendimi görüyorum. Çünkü ben de sustukça çoğalttım içimdeki özlemi, kimseye anlatamadığım ne varsa kalbime gömdüm. Sen yapraklarını döküyorsun, ben hâlâ içimde solmayan birini taşıyorum… 🍂 Ah be Eylül… Sen yapraklarını döküyorsun, ben içimde biriktirdiğim acıları… Senin sonbaharın geçer belki, ama benim içimde bazı mevsimler hiç bitmiyor. Çünkü insan en çok da kimseye anlatamadığı yerinden kırılıyor. Ben de sustum Eylül… Bir tek kalbim susmadı; o hâlâ kimsenin duymadığı bir özlemin adını söylüyor… 🍂 ah be eylül... ne senin yaprak dökümün biter ne de benim derdim sen her sonbahar biraz daha sararırsın ben her sabah biraz daha içime gömülürüm sen dallarından ayrılan yapraklara ağlarsın ben hiç yaşanmamış baharlarımın ardından hangi toprağa düşeceğimi bile bilmeden savrulurum senin mevsimin değişir eylül.... senin mevsimin değişir benim içimde mevsimler yas tutar... @dsız..
Adsız GardenyaKayıt Tarihi : 16.11.2026 03:44:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!