ah be eylül... ne kadar çok benziyorsun bana ve ben yine sana bakıp susuyorum...
sen yapraklarını döküyorsun, ben içimde kimseye gösteremediğim ÖMRÜMÜ...
Ah be Eylül… Ben de her dökülen yaprağında kendimden bir parça buluyorum.
Sen mevsimini yaşarken ben içimde çoktan sonbahara dönmüşüm.
Belki de bu yüzden sana bakınca kendimi görüyorum.
Çünkü ben de sustukça çoğalttım içimdeki özlemi, kimseye anlatamadığım ne varsa kalbime gömdüm.
Sen yapraklarını döküyorsun, ben hâlâ içimde solmayan birini taşıyorum… 🍂
Ah be Eylül… Sen yapraklarını döküyorsun, ben içimde biriktirdiğim acıları…
Senin sonbaharın geçer belki, ama benim içimde bazı mevsimler hiç bitmiyor.
Çünkü insan en çok da kimseye anlatamadığı yerinden kırılıyor. Ben de sustum Eylül…
Bir tek kalbim susmadı; o hâlâ kimsenin duymadığı bir özlemin adını söylüyor… 🍂
ah be eylül...
ne senin yaprak dökümün biter
ne de benim derdim
sen her sonbahar biraz daha sararırsın
ben her sabah biraz daha içime gömülürüm
sen dallarından ayrılan yapraklara ağlarsın
ben hiç yaşanmamış baharlarımın ardından
hangi toprağa düşeceğimi bile bilmeden savrulurum
senin mevsimin değişir eylül....
senin mevsimin değişir
benim içimde mevsimler yas tutar...
@dsız..
Seni sevmekten önce anlamak isterim.
Seni bir yaşam boyu bitirmek değil de,
Sana hep, hep yeniden başlamak isterim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta