Dünya gayrı tat vermiyor...
Meğer insanı yoran zaman değil, içine gömdüğü cümlelermiş. Ben sustukça eksildim, affettikçe kırıldım.En çok da içimde ölen cümlelerin yasını tuttum. Şimdi içimde ne eskisi gibi bekleyen bir umut var ne de geri dönecek bir heves... Sadece kimsenin duymadığı bir sessizlik taşıyorum. Ve en acısı, beni en çok ben özlüyorum...
sahi ne zaman bu kadar sustum ben...
hangi ara içimden geçenleri kendime bile anlatamaz oldum
ne zaman biriktirdim bu kadar cümleyi boğazımda
biLmiyorum
Gidecek yerim olmadığı için değiL, saracak kimsem olmadığı için
Yüreğine sığındım bu gece yüreğim
Kapısını çalacak hiçbir eşik kalmayınca yol dönüp dolaşıp yine içine varırmış , Bunu en ağır gecede öğrendim. Yürüdüğüm bütün yollar aynı sessizliğe çıktı Tutunacak diye uzandığım her dal avuçlarımda kırıldı. Ben de kimsenin bilmediği o en eski kapıyı çaldım bir tek Sen açtın yüreğim..
Ne bir hesap sordun ne de neden diye baktın yüzüme ,Kırık yanlarımı olduğu gibi kabul ettin Dünyanın yükü omuzlarımdan inmedi belki ama ilk defa taşıyamadığım yükü saklamak zorunda kalmadım.
Meğer bütün yolların sustuğu yerde geriye yalnızca yürek kalırmış ,Bir başkasına değil kendi yüreğine misafir olurmuş insan , Ben bu gece senden başka hiçbir yere varamadım yüreğim Yorgunluğumu da suskunluğumu da sana bıraktım
Bana sırtını dönmeyen tek sığınak yine sen oldun yüreğim
@dsız..




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!