Kapının eşiğinde durdu… Gece omuzlarına çökerken, içindeki boşluk daha da büyüdü. Üşüyordu… Ama bu soğuk dışarıdan değildi, hala içindeydi. Ayaz tenine değil, doğrudan içine vuruyordu. Sanki kalbinin attığı her yer biraz daha donuyordu. Nefes aldı… ciğerleri yandı. Verdi… içinden bir şey eksildi. Sokak susmuştu. Öyle bir suskunluk ki bu, insanın kendi iç sesini bile yabancı gibi duyduğu cinsten. Adını söylese yankı yapacak, dönüp yine onu bulacak gibiydi. Kapıya baktı… O kapı artık bir ev değildi. Bir zamanlar sığındığı ne varsa, şimdi yüzüne kapanmış gibi duruyordu. Elini uzattı… parmakları titredi. Dokunursa kırılacak bir şey varmış gibi çekti kendini. Çünkü bazı kapılar açılmaz usta… açılsa bile içeri giren artık aynı olmaz. Başını duvara yasladı. Soğuk taş, alnından içeri yürüdü. Gözlerini kapattı… ama karanlık değişmedi. İçeride bıraktıkları geçti aklından, yarım cümleler, tutulmamış sözler, geç kalınmış anlar… Hepsi bir bir geldi, tam göğsünün ortasına oturdu. Yutkundu. Geçmedi. İnsan bazen ağlayamaz usta… çünkü gözyaşı bile yetmez içinde olana. Ayakları sanki yere çivilenmişti. Ne ileri gidebiliyordu, ne geri dönebiliyordu. Sadece bekliyordu… ama neyi, kendisi bile bilmiyordu. Gece uzadı. Soğuk derinleşti. Ve o… hala o eşikteydi. Sanki biri gelip “kal” dese kalacaktı, biri “git” dese gidecekti… Ama kimse gelmedi. Çünkü bazı yalnızlıklar vardır usta… başrolünde hep tek kişi olur. Ve o an anladı… bu eşik bir kapı değil. Bu, insanın kendine en uzak olduğu yerdi.
Adsız GardenyaKayıt Tarihi : 16.11.2026 04:03:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!