Kapıyı açtı. Soğuk hava yüzüne yüzüne vuruyor du ama geri adım atmadı. Sanki o rüzgâr, içinde biriken her şeyi alıp götürecekti. Eşiği geçtiğinde bir şeyin bittiğini değil… bir şeyin ilk kez başladığını hissetti. Ama garip olan şuydu… Nereye gideceğini bilmiyordu. hafifce adımlarını sokağa bıraktı. Her adımda içindeki sesler biraz daha yükseldi. Ya yanlışsa ... diye bir korku vardı. Ama onun hemen yanında, daha önce hiç bu kadar net konuşmayan başka bir ses vardı: Ya ilk defa doğruysa diye... Durmadı. Çünkü bu sefer durursa, bir daha hiç yürüyemeyeceğini biliyordu. Ve gece, onu içine alırken… aslında ilk defa yalnız olmadığını fark etti. ve bi an durdu çivi gibi çakılmıştı kapı eşiğine.........
Adsız GardenyaKayıt Tarihi : 16.11.2026 04:01:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!