O gün Gece uzun sürmüştü. Odanın içinde dolaşan sessizlik, duvarlara çarpıp geri geliyordu. Pencerenin önünde durdu, dışarı baktı ama gördüğü şey şehir değildi… içindeki karmaşaydı. Gitmek geçiyordu aklından. Öyle bir gitmek ki, arkasına bakmadan. Kimseye anlatmadan. Sadece çekip gitmek. Ama her düşündüğünde bir şey tutuyordu onu. Alışkanlık mıydı, yoksa hala kırıntısı kalan bir umut mu, bilmiyordu. Ellerini cebine koydu. Kendine sordu sessizce: Kalsam ne değişecek Cevap gelmedi. Bu sefer başka türlü sordu: “Gidersem ne kurtulacak?” İçinde bir şey kıpırdadı. Belki de ilk kez doğru soruyu sormuştu. Çünkü kalmak, her gün biraz daha susmak demekti. Her gün biraz daha kendinden vazgeçmek… Ve o, en çok buna yorulmuştu. Kapıya doğru yürüdü. Elini koluna değil, kalbine götürdü önce. Sanki oradan izin alması gerekiyordu. Derin bir nefes aldı. Ve o an anladı… Gitmek bazen birini terk etmek değil, kendini yarım bırakmamaktı. Kapıyı açtı. Bu sefer tereddüt etmedi. ve sonunda......................
Adsız GardenyaKayıt Tarihi : 16.11.2026 03:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!