Hasan Özünal Şiirleri - Şair Hasan Özünal

Zamanı yok eden haddeden geçiyor ömür,
Bir kızgın potada kaynayıp, eriyor zaman.
Beyinler yanıyor potada, fikirler kömür,
Bu döngü ezelden beri de, vermiyor aman.

Hammaddesi insan olan bu tarih karanlık,

Zaman Yolculuğu

Varlığını bilmek bile, kaynatıyor kanımı,
İçli sözlerin patlatıyor gönül volkanımı.
Bir candan selam ile fark ediyorum canımı,
O volkanın erittiği gönülden potadayım,

Zemheride Gül Derdim

Zemheride gül derdim,
Dikeni battı sana gönül.
Ömürden ömür verdim,
Kahrın kök attı bana gönül.

Zeymep Hüma (Balkızım a Akrostiş)

Zamanı bir sermaye gibi düşünme,
Ellerinde işle azimle bir iğne oyası olsun.
Yarınlara gül fidanları dik vazgeçme,
Ne kadar sert eserse essin poyraz,

ZEYNEP Hüma (Akrostiş)

Zevallinde ömrümüzün bir güneş gibi doğdun
Evveli ahir hayatımızın bir tesellisi oldun
Yeryüzüne inen bir melek gibi girdin hayatımıza
Nihayet sana olan hasretimizin hediyesi oldun

Ne çok gülerim
Zirveye çıktım diye
taşkınlık yapana.
Ama zirvesi kısa sürer
taşkınlıklarından...
Dengesini kaybdip

Bilirim Geleceksin Ansızın

Bilirim geleceksin ansızın,
Üzülmem bu hayatın bittiğine.
Belki de az sevinmek isterim
Sevgiliye kavuşacağım diye.

Zor geliyorsa yaşamak
Sev…
Sev birilerini,
Sev güzellikleri.
Sevdir birilerine kendini
Kopar nefret zincirlerini

YILLARDIR SİZİ BİR TÜRLÜ TANIYAMADIK,

Yıllardır sizi bir türlü tanıyamadık,
Nezaketen sorduk “Siz kimsiniz?”
Verdiğiniz cevap bile çok ilginçti,
Önce hiçbir şey anlayamadık.

Yıllar Mı Yaptı Bunu? (SEN Misin?)

Yıllar mı yaptı bunu
Ne olmuş sana?
Bir zaman afettin nedir bu halin
Bir gonca gül olan