Hasan Özünal Şiirleri - Şair Hasan Özünal

Varlık Yokluğu Var Edemez

Bir şeyler sordum
Bilemedi.
Bir şeyler sorsun istedim,.
Sorunu bilemeyince

Var Olmak

Var olmanın,
bir canla olmadığını anladığım anda,
Yok oldu dünya,
hiç bir şey kalmadı meydanda ...

Varsın Yetmesin Gücüm

Varsın yetmesin gücüm,
Kasalara para doldurmaya.
Fabrikalar, hanlar, saraylar kondurmaya…
Yetseydi;

Vatanıma…

Kızgın güneşinde piştik
Arpa buğday savrulan harmanlarında
Taşı örs rüzgârı çekiç olan topraklarında
Dövüldük, şekillendik…

Vatanımı Can Pahasına Aşkla Severim

Vatanımı can pahasına aşkla severim
Vatanımın Cennet köşesi de
Karamandır bilirim…

Vazoda Kurudu Karardı Güller

Vazoda kurudu, karardı güller,
Sen dokundun diye kıyamıyorum.
Ay mı, yıl mı, asır mı bu son günler,
Gittiğinden beri sayamıyorum..

Vız Gelir

Vız gelir tanklarınız, tüfekleriniz ve füzeleriniz,
Topunuzun topu, bir şairin kalemi etmez.
Bir şairin bir kıtası, hatta bir mısraı etmez;
Tabur tabur, alay alay, silahlı askerleriniz

Volkanlarda Yanarken

Volkanlarda yanarken bu divane gönül
Deryalar oldun da bir damla su mu verdin
Bir devasız dert oldu sevdan bana ödül
Gittiğin yollara bir de dikenler serdin

Vuracaksan kalbimden vur

Vuracaksan kalbimden vur,
Kırma kolumu kanadımı.
İncitme gönlümü,
Yaşatma bana canlı ölümü,

Yağmurlardan Kestim Ben Ümidimi

Yağmurlardan kestim ben ümidimi,
Bulut doldurdum bu dipsiz heybeme.
Kendim kurban ettim yine kendimi,
Bulut doldurdum bu dipsiz heybeme.