Okulun bahçesini,çocukken fidan için,
Kazınca mezar çıktı,tahtaları çürümüş.
İki metre boyunda,yatıyor Allah için,
O heybetli cesedi,karıncalar bürümüş.
Ne bilen var ne gelen,taşı bile yok olmuş,
Yalı tarlasında sorun yok bu yıl,
Evdeki tamirler duruyor henüz.
Baba yasta şimdi, bahçe tarumar,
Kâh hasta, kâh özlem geçer günümüz.
Karıncalar gene dene taşıyor,
Milyarlarca insanın içinden beni bulan,
Karıncanın gözünü kusursuzca yaradan.
Bu kadar hırsız,soysuz şımardıkça şımarır,
Yokmudur mazlumların ahlarını hiç duyan.
Hasan Arpacı,2015,Üsküdar
Burnuma miss gibi,
Bahar dan kokular geliyor.
İnsan bunu duyunca
Yeni doğdum sanıyor
Bir adet Kamelya,
Yüksek çınar gibi,
Asırlık çamlar...
Orman içinde,
Billur pınarlar,
Hışırdayan yılanlar gibi,
İnliyor dereler de.
dusunceuretelim.blogspot.com
Aklım sende kaldı dersem,
Beni benden aldı dersem,
Hülyalara daldı dersem,
Gönül kapın,açmazmısın?
Gözüm ile görürken,
Değilmişim farkında.
Umutlarım toz oldu,
Değirmenin çarkında.
Güneş ile yaşarken,
Cahil ile bir sofrada,
Kaşık çalıp meşk eyleme.
Durup sohbet dergâhında,
Sakın bakıp aşk eyleme.
İlim bilmez irfan bilmez,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!