Yaradılışa teşne âhenkle hâl sürdüren-
Canlı cansız ne varsa Evrende tespihtedir,
Otuz üçlü boncuğu takla ile göçüren-
Zikirde ehil âbit tespihte kerihtedir.
Kâinatta ne varsa tespihle Allah öven-
Bir gönül ürünüdür tevazu yar aşırmaz,
Ateşe denge verir kazan kapak kaldırmaz,
Ne kadar su verirsen çürümüş kütüklere,
Ne insana yâr olur, ne bahçeye kuşkonmaz.
Verimli ya da çorak, uzaktır ona nisyân!
Toprak cömertliğinde canlılar medenidir,
Bunca varlık içinde Tanrıya karşı isyan,
Topraktan neşet eden insanın bedenidir.
Toprak vatanın kökü, canların anasıdır,
Vurdukça ruhum iniler, mızraptan ahüzârım;
Nihavendi, hicazkârı, dolaşan bergüzârım,
Ses âleminde meftunum ızdıraptan feyz alan,
Bülbüle intizârım var kemanla işgüzârım.
Dünyanın muradı yok dokunma bamteline,
Bahçede bin bir çiçek istediğine tüne,
Düz giderken bir levha u dönüşü yaptırır,
Alamazsın virajı düşersin sırtüstüne.
Hercümerç eyledi devrân ömrümü,
Özümle eğlenmek arzun değil mi?
Yalnız mı işledim nobran cürümü,
Beni mahkûm etmek mevzun değil mi?
Unutmam elest de verdiğim sözü,
Zulüm katran gibi yakar,
Eritir saf altınları!
Ruhlar bedenlerden çıkar,
Can verir tomurcukları.
Hayalleri türbeleşir,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!