Gerdiğim yaydan çıkıp çok uzaklara düşen
Gönülgâhımdan eser iki oktan birisin
En içli şarkıların ilhâmıyla yetişen
Bunca güzel içinde jürinin tercihisin
Cihan için ney çalındı bütün canlar bir dere,
Tüm kâinat akıp gider ney sesiyle son kere,
Bir dinlerim, bin dönerim, yükselirim arşa ben,
Dönen cismin kârındandır tertemiz iner yere.
Nefsinde sa’y dan sıyrıl
Ses olsun arkadaşın
Kîyl ü kâl’în den ayrıl
Ney’le aksın gözyaşın
Ol kulaktan tiryâki
Üzülüp de hayatı perme perişan etme,
İnsan çıkar peşinde geçimler hep beleştir,
Öldür nefs horozunu kümesinde bekletme,
Çehrendeki kışı kov gülmek yüzde güneştir.
Ölüm yok oluş değil asil yurdun yoludur,
Atıldığın yeri bil, yaydan çıkanı oku,
Rabbinin mektubunda kan pıhtısının şoku,
Hakîkat bir sır değil, kendine bak ve anla,
Önce bil, sonra inan, çekmezsen gelmez koku.
Seslendirmek efsâne, okumak anlamaktır,
Talân etti ol gamzeler ciğerimden vuruldum!
Gönül tabyam harab oldu cananın şivesinden,
Bilmez idim bu meydanı ok yedikçe duruldum,
Ehvendir yârin şîvesi can alan cilvesinden.
Her nazarı ateş gibi yaktı özüm kavruldum,
Kazanmam bir yarış kazanmam asla,
Onmaz kulvarların koşucusuyum,
Vehmimde körelmiş sönen bir kasla,
Bütün canlıların sonuncusuyum.
Koparalım takvimden son güzide yaprağı,
Günler hızlı akarda son bulur ömür çağı,
Bilirim nihayete erecektir bu ahkâm,
Vücut kurur, kol düşer, el tutamaz bardağı.
Kelebeğin bir günlük ömrü göklerde biter,
Hayâta içerek başlıyor insan
En kalite sütü anneden gördük
Sofra âdâbında en güzel lisân
Anneden gelse de biz hep nankördük
Hayâtı içerek sürdürür insan
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!