Halil Kumcu Şiirleri - Şair Halil Kumcu

Bir avuç sevgi, aşk, hüzün, ayrılık...
Yanık türkülerde geçen bir ömür.
Kaldırım taşlarında durur ya zaman,
Bir gönül aynı rüyayı kaç kere görür?

Bekleyerek eskidi ömrüm uzun yolda,

İçim dışım yaprak döker,
Kaç gözyaşıdır sonbahar?
Diken bin deler, bir geçer,
Ömür bin yanar, bir donar.

Deli bir yağmur süzülür,

Bir bir dökülür yüreğimden,
Nisan yağmurları her bahar.
Savrulan bir kum tanesi gibi,
Çocukluğuma hesapsızca konar.

Sözler zehir gibi oturur,

Bir zamansızlık ülkesinde,
Anın içinde savrulup gidiyorum.
Son cigaramın külleri hâlâ ocakta,
Takvime asılı günlere tutsak kalıyorum.

Sonsuzlukta erimek böyleymiş;

Sonbaharımı yaşıyorum artık, o yorgun yaşımda;
İlki ne çabuk, ne amansız geçip gitti öyle...
Daha birbirimizi bile tam tanıyamadan;
Bir "elveda" bile demeden, sessizce.

Dün ezan okunmuştu sanki, daha dün gibi;

İçime döktüğüm yarım şiirler,
Kavurur sol yanımı yaş aldıkça.
Dilde bir bir kuruyan yetim sözler,
Pak alnım kirpiğimle yaşlandıkça;
Yaralar, dikiş izlerime siner.

Umut yeşerir mi yeniden,
Kalbinin apansız aralığında?
Mevsimsiz yaşıyorsun hayatı,
Çalar kapını, bensizlik yakında.

Her cümle zindan kapısı olur,

Ağlayarak geldim ben bu dünyaya,
Gözyaşıma ıslak imzanı sardım.
Ölü yunus gibi vurdum karaya,
Sensizliği ıstırabıma sardım.

Yazılı defter şaşmaz alın yazım,

Sararan hayatım, dalından koptu kopacak;
Eylül gibi hazanda geçti ömrüm, koşarak.

Kırık bir kanat gibi camlarında üşüdüm,
Gittiğin gün aynada bin parçaya bölündüm.

Hüzünler kulübemde, güneş söndü.
Akıp gidiyor zaman, dağı taşı delerek.
Toz kokulu yüreğime bir sızı dokundu,
Yaz çiğine takılır kelimeler, dile dizilerek.

Karanlığa büründü gönül dağım,