Yüreğim ateşler içinde yanıyor;
Kaderime de bahtıma da isyan ettim.
Gülmedi yüzüm sevgiden, aşktan yana;
Dostlarım dediklerim sırtımdan vurdu.
Varla yok arası, bir yerdeyim.
Sessiz çığlıklarımı, duyan yok yanlızım.
Nerde olduğumu bilmiyorum, çaresizim.
Kaderime, yenik düştüm.
Kaderim kader değil,
Yüzüme her güldüğünde,
Benden bir şeyleri çaldı.
Gülüşlerim kangren oldu,
Öyle işte her şeye eyvallah edilmiyor,
İnsan bazen yorulup, yolun başında kalıyor.
Yaşadıkça bu hal tecrübe mi, bahtsızlık mı?
Gönül terazisi hep kederden yana tartıyor.
Hayat bir yol, önü sisli bir vadi,
Her adımda bir "keşke" gizli şimdi.
Doğru sandığım ne varsa inan ki,
Gönül süzgecimden geçerken bitti.
Bir kez olsun gül yüzüme, çok şey mi istedim?
Yıllardır sırtımda taşıdığım bu hüzün yeter.
Yorulmuş bir kalple, doğruluğu kendime siper ettim,
Ben o kadar kötü biri değilim, neden bu dertler hep beni seçer?
Kader kader değilki küsesin,
Neresinden tutarsan, elinde kalır.
Gün gelir umut ekersin,
Can dediklerin gelir, ekinleri talan ederler.
Sen tüm zamanların, en güzel kadınısın kadınım.
Bana bu hayatta, kendine dikkat et, diyen yegane kadın.
Beni benden çok seven,düşünen yüreğimin incisi kadınım.
Bakışlarında, hayat bulduğum kadın.
Kadın dediğin bir gecelik değil,
Ömürlük olacak.
Sadece beden değil sevmek;
Ruhuna işlemiş, kalbine uzanan bir yol olacak.
Kadın dediğin ayıp nedir bilecek,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!