Sensiz ben, yaşayamam dedim.
Aç kaldım,susuz kaldım yokluğunda.
Bir yudum sevgini,çok gördün bana.
Boynu bükük,gurbet ellerde.
Evet, işte yine yoksun.
Gözlerim seni arıyor, yoksun.
Yüreğim seni istiyor, yoksun.
Nefesim seni soluyor, yoksun.
Bugün şiir yazmayı unuttum,
Hayret bir şey, nasıl unuturum?
Oysaki şiir yazmak benim için,
Günlük tutar gibi yaşamaktı durum.
Kalbimi öyle çok kırdın ki,
Yara bandı ile kapanacak gibi değil.
Öyle bir,dış cephe sıvası yaptın ki.
Ne biri beni sevsin,
Eskiden ricalarla dökülürdü kelimeler,
Şimdi gönülden gönüle köprü kuruyor her bir satır.
Bir "can suyu" değdi ya kuruyan umutlara,
Yüreğimde çiçek açtı, kalmadı artık hatır.
Gözün yükseklerde, yürürken yola,
Bastığın dallara bakmıyorsun hiç.
Bir gün gerekecek, verirken mola,
O kırdığın dalı aramaktasın.
Hızla tırmanırsın, her yer toz duman,
Herkesin yükünü sırtıma aldım,
Koşmaktan yoruldum, geride kaldım.
Meğerse boşuna hayale daldım,
Kendimi yıprattım yolun yarısı.
İçimi acıtan evlat hasreti,
Yorgun bir gölge gibi peşimde bu dargınlık,
Aynadaki yüzüme bakmaya takatim yok.
İçimde yankılanan o derin pişmanlık,
Sanki ruhumda sönmez, zehirli birer ok.
Hoşlanmadım bu yolun karanlık girişinden,
Kıymeti kadri bilinmedi.
Nazını kimseler çekmedi.
Huyunu, suyunu kimse görmedi.
Yorgun mu düştün? sen hayata.
Ne zihnim dinlenir ne aklım durur,
Yılların yükünü taşımak zormuş.
Her vuran darbe de içten içe vurur,Meğer hayat denen koskoca kormuş.
Düşünce yük oldu, kelimeler dar,
Konuşsam olmuyor, sussam can acır.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!