Bir tek benim mi yıldızım düşük bu koca evrende?
Herkesin ufku şenlikli, herkesin bahtı açık...
Benim yıldızım küskün, parlamaz şimdilerde,
Ne yana dönsem hüsran, ne desem elime kalır.
Küçüğüm, daha çok küçüğüm, bu yüzden kaybedislerim seni.
Ah ölmeden görseydim seni,sarsaydın beni.
Uzaklardan dokunsaydin kalbime, yüreğime.
Seni sevmekten, yine de vazgecmem.
Sevdasına,sabrettiğim yar.
Bak yine sensiz,bir gece.
Yine hasretinle dolu,bu kalbim.
Yine gözüm,gönlüm yolda.
Sensiz ben, yaşayamam dedim.
Aç kaldım,susuz kaldım yokluğunda.
Bir yudum sevgini,çok gördün bana.
Boynu bükük,gurbet ellerde.
Evet, işte yine yoksun.
Gözlerim seni arıyor, yoksun.
Yüreğim seni istiyor, yoksun.
Nefesim seni soluyor, yoksun.
Bugün şiir yazmayı unuttum,
Hayret bir şey, nasıl unuturum?
Oysaki şiir yazmak benim için,
Günlük tutar gibi yaşamaktı durum.
Kalbimi öyle çok kırdın ki,
Yara bandı ile kapanacak gibi değil.
Öyle bir,dış cephe sıvası yaptın ki.
Ne biri beni sevsin,
Eskiden ricalarla dökülürdü kelimeler,
Şimdi gönülden gönüle köprü kuruyor her bir satır.
Bir "can suyu" değdi ya kuruyan umutlara,
Yüreğimde çiçek açtı, kalmadı artık hatır.
Gözün yükseklerde, yürürken yola,
Bastığın dallara bakmıyorsun hiç.
Bir gün gerekecek, verirken mola,
O kırdığın dalı aramaktasın.
Hızla tırmanırsın, her yer toz duman,
Herkesin yükünü sırtıma aldım,
Koşmaktan yoruldum, geride kaldım.
Meğerse boşuna hayale daldım,
Kendimi yıprattım yolun yarısı.
İçimi acıtan evlat hasreti,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!