Bedel Şiiri - Güven Tekin

​Delirmiş bir kulun ardına düşüp,
Söz yarıştırmakla seviye düşer.
Haddini bilmezin haddini aşıp,
Yaptığı hatayla kalması gerek.

​Başkası suç işler, ceza çekersin,
Kendi huzurundan ömür verirsin.
Öfkeyi bağrına neden ekersin?
İnsanın kendine acıması gerek.

​Öfkeyle kalkarsan zararla döner,
El için yanan o ateşin söner.
Gereksiz parlayan erkenden söner,
Herkesin yerini bilmesi gerek.

​Ne ekersen elbet onu biçersin,
Gün gelir ektiğin dertten içersin.
Dünyadan hesapsız sessiz göçersin,
Kulun ettiğini bulması gerek.

​Nefsine uyup da bilmezsen payı,
Tersten gösterirler sana dünyayı.
Zamanı gelince ok ile yayı,
Kendi elleriyle kırması gerek.

​Düzeni bozarsan yolun eğrilir,
Düz giden yolların birden çevrilir.
Sanma ki bu devran böyle devrilir,
Herkesin haddini bilmesi gerek.

​Her şeye ölçüyle, tartıyla yaklaş,
Gerekirse kendinle, gölgenle dertleş.
Mesafeyi koru, olma pek içli dışlı,
Mesafeyle yola bakması gerek.

​Kaldıramaz kalbin ağır yükleri,
Ziyana uğratır kör feryatları.
Görmezden gelmeli bazı dertleri,
İnsanın biraz da susması gerek.

​Akıbetin iyi olsun istersen,
Dönüp de bakmalı neydi o dersen.
Yarın hüsran olur değer verirsen,
Değmezin bağrına basması gerek.

​Bedelini öder elbet her nefis,
Arkada bırakmaz ne ah, ne bir iz.
Bugün sağır olan, yarın kalır dilsiz,
Herkesin payını alması gerek.

​Cahilin önünde dilini bağla,
İstersen için için, sessizce ağla.
Gönlünü yorma hiç boş bir yalanla,
Yalnızca kendine bakması gerek.

​Sonunda hüsranı tatmak istemen,
"Neden ben" diyerek yanmak istemen.
Yol yakınken dönüp gitmek istersen,
İplerini elden çözmesi gerek.