Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

seni ne yapayım ey şehrim!
olmuşsun birkere mirim
tutduğum elin ateş
yüzün seyrim
uzaklığında özlemim büyüyorken
senden yana çıkıyor fikrim

Ne kaldı elinde
Ne kaldı söyle!
Perdesi açılmayan pencereler...
Çiçeği tarumar bahçeler...
Ve yitirdiklerinin dağınıklığı...

Sana baktım sana en çok kavuştuğum yerden
Ayrılıklarını soludum hatırladığımca
Tanımıyorum desem değil
Ya da unuttuğum…
Gün yirmi dört saat bakışsak da
Göremez oldum seni

Efkârına yoldaş başım
Belli ki su olma derdindesin
Azların çoğuna mendil sallıyor sabrın
Dağıldığına değmiyor dağıttığın
Kaderle kavga etmenin sarhoşluğunda,

zaman tünellerinde kayboldu birikenler
kapak oldu herkese duvarda saklı haller
bir güldü bir ağladı şarta göre profil
fark attı zamanlarda harekete düşenler

arkadaşın olmadan arkadaşa bakıldı

Öncelik, konuşmadan duysun sesini
İçinin aynası olmalı dışın
Aklına geleni verir sonuçlar
Mucize anlarıdır aldığın her nefes
Ölüme bir kez doğarsın

I
Ağladığım kime sen susmuşken
gururun gölgesinde kalmış ışıklar
gitmek isterdim gelişine
sevincimi katarak
bendeki sen'e

gün doğar nefesime
yeni şükür sebebi
nasıl hevestir böyle
türkü yazar nefsime

can gülde bülbül sesi

yoruldum gözyaşı dinlencelerinde
perdeli yüzlerin sabahsız gülüşlerinde
gözümden düşenleri toplamaktan..

yoruldum uykusuz gecelerinde
kurduğum düşlerin boş hayallerinde

Ne sabahtır bu gaflet ne akşam!
Dalarsa uykuya uyandıramam
Dönmeyen gidenlerimiz hatrına
Nefes hatrına söz cümle hatrına
Duysun sesimi gam şiire duram