Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

fotoğraflarının içinde hiç yokum

düştüğünde ararsan kaybedeceğin beni,
kalktığında bulursun elinden tutmayan seni.
gözyaşı silicisi de değilim ki,aradığında
mendil olup,sevindireyim kimseni.

ZÜBEYDE

Anaydı o
Dahi doğurduğunu bilmeden,
İnsan hallerini öğreten.
Yetim yorgunluğuyla ektiğini

sis değil göğüm kömür dumanı
ne desem duymaz yoktur imanı
kör olup sustum isyan zamanı
gel hele bir bak halim yamandır
yola düşmenin vakti zamandır.

Rüzgarını kesen bahar gelişlerinde çoğaldı umut
Seslerin isyana dönüşlerinde
haykırışlarda
susma, dedi korkularında öne geçirdiğin çaresizlik,

Nisan güneşiyle ısınırken yürekler
yarının umudu çocuklarıyla büyür
vatan sevgisini konuşturan şiirler
zafer tarihinin şehitleriyle yürür

bağır bağırabildiğince
senin öfken benim duymadığım kadar
senin doğrun benim yanlışım
benim doğrum senin yanlışın
olsa ne yazar?
nasılsa aynı yolda

Öksüz çocuklar gibi yaslarında geceler
Çırpınıyor rüzgarda güzde ki güzellikler
Ne etsem, nere gitsem elde mi buna susmak
Nereye baksam ateş olmuyor ki yanmamak.

Ahlara düşmüş yürek vuslatımı boğacak

seni yazmalıyım yine Zonguldak!
güzel mi,çirkin mi
birazdan belli olur
bekletmeyeyim hele dizeleri
yoksa kaçar gider ilham
kaybolur

Nice Şerife bacılar gördü bu yollar...
Nice dağlar birbirine bakarak ağladı
İz verdi yola düşenine nice dereler ırmaklar
Mermi taşıyan nice kağnılar bilinmeze yol aldı

Özgürlük, dağ taş yaz kış gönülde yar

Mümkünü yok sebeplerden geçtin sen
En zorda savaşan yüreğin yorgun düşse de
Lal dilinde kaldı isyanların,konuşamadın
Elbet bir gün,dedikçe inadına
Kanatıldı kabuk bağlayan yaraların