Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

bu şehirde sokaklar
artık beni tanıyor
o eski hatıralar
seni benle sanıyor

yalnız ağlar bilirim

saçların beyazlığında yakaladık özgürlüğü.
sonuçların cesaretinde yakaladık.
böyle mi olmalıydı?
çizemediğimiz resimlerde mi kalmalıydı renklerimiz.
konuşamayan sözlerimiz,
hikayesini anlatamadan mı susmalıydı.

dönüp dolaşıp
yalnızlığa düşüyor yollarım
konuştuklarım;
suyun üstüne çıkanlar
sustuğum;
patlamaya hazırlanan

bir kadınım..
çocukluğunu masallarda yaşayan
siyah önlüklü yılların taşlı yollarında
kar boranla tanışan

bir kadınım

bir hastahane odasında…
fişe takılı yaşatılıyorum
çekseler işim bitecek!
zamanı tüketen zamansızlığımda
beş duyumdan habersiz, izleniyorum
köprünün tam ortasında, hükmün kararında bırakıldım…

sana gelenler oldu dünlerde
ölüsüne rahmet
dirisine sevgiyi dokundurdular
özlem giderdiler anılarının yaşadığı yerlerde
özlediklerini aradılar kaybettikleri izlerde

toprağın koynunda saklı
--şehit kanlarının rengi

vatan aşkıyla şavklı
--Türk'lüğümün ahengi

umuttur bahar..
köz gönüllere su serpendir
uyandırandır uykudan
bedeninden fışkırırken renkler

21 Mart 2014

kime ne dediysem duymazdan geldi
işine gelirse kendinden bildi
mefaat yok ise defterden sildi
selamı yürekte bol arıyorum.

boş yere övmeyin aşkın sihrini
süsletir halini hoş gelir cana
ömrünü ziyandan çekmez elini
vefasız birini yar eder sana

erilen sabahta uykuya yatar