Ben Yanmazdım Bu Kadar Şiiri - Cengiz Yaman

BEN YANMAZDIM BU KADAR

Zamanın sustuğu, kelimelerin boyun eğdiği bir boşluktayım.

Herkes bir parça ateşle gelir dünyaya; kimi onunla ısınır, kimi de yakıp geçer. Ben ise yanmayı değil, senin ellerinde kül olmayı seçtim.

Şimdi dinle…

Bu duyduğun yalnızca bir şarkı değil; göğüs kafesimin içinde adı konulmamış bir fırtınanın sessiz çığlığıdır. Seni sevmek, insanın kendi kıyametine gülümseyerek yürümesiymiş.

Öyleyse başlasın yangın.

Ben zaten çoktan duman oldum.

Diyorlar ki: “İnsan bir ah uğruna bu kadar yanar mı?”

Bilmiyorlar…

Mürekkebi gözyaşıyla inceltilmiş bir ömrün hangi mısrasında yitip gittiğimi bilmiyorlar. Ben senin bakışlarında, bir mühendisin cetvelle çizemediği o kusursuz hüzne vuruldum.

Ruhumun dikişleri, her adını andığımda yeniden sökülüyor.

Eğer bu bir delilikse, dünyanın en akıllı adamı olmaktan istifa ediyorum. Çünkü sen; dualarımın en gizli cümlesi, hiçbir kitabın yazmaya cesaret edemediği o son fasılsın.

Ve bitti…

Ses sustu, saz dindi.

Ama içimdeki kördüğüm hâlâ yerli yerinde.

Şimdi bana öyle bir bak ki bütün yangınlar utansın soğukluğundan. Gidiyorum sanma; ben bu şiirin her harfinde senin kalbine saklandım.

Beni orada ara.

Beni orada sev.

Beni orada mahvet.

Çünkü senden gelen her yıkım, benim en büyük imarımdır.

Cengiz YAMAN
15.05.2004