Göz kapaklarımın ardında bir çöl,
ne uyusam eksilir bu ince kum,
ne çayın dumanında dağılır yüküm.
Kendi gölgemi bile taşıyamadığım bir akşam;
bir fincanı tezgâha koyarken çıkan
o tok ses kadar yorgunum.
Dünya telaşında, saatler tıkırında yine,
sokak lambaları vaktinde yanıyor.
Ama içimdeki sarkaç birdenbire durdu;
ne dönüp bakacak hevesim kaldı geriye,
ne ömrün kalanına bir adım mecal.
Kelimeler ki dağdan yuvarlanan koca bir taş,
en çok da "iyiyim" derken boğazda düğümlenen
o yarım hece ağrıyor.
Etin, kemiğin sızısı değil bu;
insanın kendi içine fazla katlanması.
Eski bir mektup gibi çekmecenin dibinde,
yırtılmamış ama kat yerlerinden sessizce incelmiş.
Bütün kapıları kapattım gürültüye,
ne bir yere yetişecek telaşım var artık,
ne kendime verecek bir hesabım.
Bıraktım her şeyi olduğu yerde;
dünya dönsün, ben biraz duracağım.
Kayıt Tarihi : 21.11.2026 15:28:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!