Kapımda bekleyen ne, bilmiyorum…
Yüreğim kara kışa gebe,
Koskoca bir boşlukla titriyor içim.
Her gece sessizlikle sarmaş dolaş,
Buz kesmiş hatıralar çarpıyor göğsüme.
Eskimiş bir fotoğrafın kenarında unutulmuşum,
Zaman bile dokunmamış yüzüme; sen çoktan silmişsin.
Sen başka kollarda gülerken, ben sende uyumuşum;
Bir rüyanın içinde kaybolmuş, uyanmayı bilmemişim.
Maskeymiş her gülüşün, her sözün bir tuzak...
KÖKLERİMDEN ÖLDÜM
Ağaçlar ayakta ölür sevgilim,
bunu en iyi ben bilirim;
ben de sana sarılırken
KOLLARINDA CAN VEREYİM
Gel sevgilim…
Bu gece bütün yollarımı
sana çıkarayım.
KONUŞMADAN ÖLDÜRMEK
Bazı adamlar,
ellerini hiç kaldırmaz...
bilirler;
en derin yaralar,
Yanıyor yüreğim, kor gibi hâlâ;
Üstünü küllerle örttüm sanmıştım...
Oysa bir nefesin yetti bak,
İçimde yeniden alev aldı adın.
"Unuttum" dediğim her an,
Kozadan Kalan
Sen hiç ipek böceği gibi
kendi kozanı yarıp çıkarken
ardında bıraktığın karanlığa dönüp baktın mı?
“Sonra ne olurum?” diye değil,
KULAKLIK
Kulaklığımı taktım bu gece...
Dışarıdaki dünya sustu,
ama içimdeki sen,
sesini biraz daha yükseltti.
Küllerinden Sızan Gölge
Göğsümde unutulmuş bir şehrin gecesi var,
Sokak lambaları suskun, kaldırımlar yorgun.
Seni adımladığım her sokak, şimdi bana yabancı,
Bir hüznün tozuyum ben; kırıntısı kadar kaldım umudun.
Küllerle Yaşamak
Ateş oldun içimde, yaktın beni,
savurdum küllerini… kaldım ortasında hayatın.
Bir ekmek aldım akşamüstü, yarısını yedim,
yarısı sana kaldı… gelmeyeceğini bile bile.


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!