Köklerimden Öldüm... Şiiri - Gece Gözlü

KÖKLERİMDEN ÖLDÜM

Ağaçlar ayakta ölür sevgilim,
bunu en iyi ben bilirim;
ben de sana sarılırken
içten içe kurudum.
Sen dallarıma konan son bahardın,
ben seni ömrüm sandım.

Meğer kimi çiçekler açmak için değil,
bir vedanın güzelliğine kanmak içinmiş.
Ben sana gövdemi değil,
gölgemde sakladığım bütün çocukluğumu verdim.

Bir gün yorulursun da başını koyarsın diye
fırtınalara karşı eğilmedim.
Sen hiç fark etmedin…
Ben her susuşunda bir dalımı kırdım,
her gidişinde bir kuş daha göçtü içimden.
Sen beni dimdik duruyor sandın;
oysa ben, köklerimden vazgeçe vazgeçe
ayakta kalmayı öğrendim.

Bilseydin sevgilim,
bir ağacın en büyük çaresizliği nedir?
Kesilmek değil…
Hâlâ gölgesini arayan birine
gölge veremeyecek kadar tükenmek.

hangi bahar gelse ne çıkar?
İçimde mevsimlerin dili tutulmuş.
Senin adını taşıyan bir yara var gövdemde,
ne kabuk bağlıyor
ne de başka bir ömre dönüşüyor.

Bir gün beni sorarsan
ormana sor…
Rüzgâr, dallarımda neden eskisi gibi şarkı söylemiyor,
kuşlar neden benim üzerimde yuva kurmuyor,
toprak neden köklerimi eskisi kadar sevmiyor?
Sana söyleyemediğim son sözümü
belki onlar anlatır.

Ben seni kaybettiğim gün ölmedim sevgilim;
sana hâlâ inanabildiğim gün
kendime geç kaldım.

Ağaçlar ayakta ölür…
kimse göğe uzanan dalların
toprağın altında nasıl can çekiştiğini görmez.
insan bazen
en çok sevdiği kişinin gözlerinde
bir ömür yeşil kalır da
kendi içinde çoktan kurumuştur.