Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

bir gonca gülüm olaydın,
ellerim senin gözlerim senindi...
ellerimi kana bulayaydın,
dertlerin benim dikenlerin benimdi...

bir demet gülüm olaydın,

yüzünde,
kocaman bir gülücük
açmıştı...
ansızın,
öpesim geldi
uzattım dudaklarımı

ya çocuk olmalı...
ya deli...
ya da tikli...
ki...
hep gülmeli...

gülmek istedim...
aklıma,
neler geldi neler....
o an,
dondu yüzümde
oynaşan gülümsemeler...!

gülmek,
insana yakışıyor...
şeytani olmayınca...!
ağlamak,
insana yakışıyor...
yalandan olmayınca..!

ellerin,
sanki bir tablo...
saçların da tuvali...
gözlerin,
sanki güneş tutulması...
gözlüklerin de camın islisi...

doğduğun ilk gündü...
anneciğin,
özel bir hastanenin
özel odasında
babacığın,
anneciğinin baş ucunda

bazen...
zaman durur gibi olurdu,
bilmeliydin ki
o an,
yaşamın anlamını bulurdun...

annemi,
''-zeytin gözlüm...'' diye
seviyordum ya...
hemence
arnavutça benden
zeytin istiyordu...

kuş olsam...
dalına mı yakışırdım...
bulutuna mı? ...
konsam mı senin olurdum...
uçsam mı? ...