Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

bulutlar kabarınca,
gökler...
gönüller kabarınca,
gözler ağlardı...!

gökler ağlayınca,

sen,
yeter ki iste...
o zaman,
gelsin diye bekleme
çağır O'nu delicesine...

yağmur...
seni;
çatlamış topraklar gibi,
kuruyan oruçlu dudaklar gibi,
göğe doğru açtığım ellerim gibi seviyorum...

ey yar,
senin haberin yokken,
canımın içinde sakladığımsın....
sen,
canımdan habersiz
beni hep ağlatanımsın....

yüzüm düşerdi
eğilip alamazdım
o yerde durdukça
herkes basardı...
ağlayamazdım...!

gece gelir
şekiller giderdi...
karanlığın sessizliği
çığlıklar atarken
renkler,
korkularından

ağaçlar,
dal dal
göğe uzanırken...
bulutlar,
öbek öbek
dallara düşüyordu...

adın,
acı biber gibiydi
her harfin dudağıma
değdiğince...
üstüne bir bardak
soğuk su içsem bile...

delilik;
özgürlüğün....
akıllılık;
sorumluluğun...
inanmak;
kurtuluşun Adı'dır...

aklımın,
içindeydin...
salına salına gezinip,
burası yalnızca benim için...
der gibiydin...!