Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

yokluğun..,
temmuz sıcağıydı..
geçmelere niyetsiz...
hasretine halim yoktu,
gelmelerin çaresiz...!

bazen..,
güneş keyifleniyor..
yağmura karşı açısını buluyordu...
bazen..,
gök de dertleniyor..
güneşe karşı ağlayası geliyordu...

beden yaşlıydı...
gözler yaşlı...
yaşken eğilen,
ağaçtı...
oysa yıllar,
kırılmaya daha yakındı...

yastığım..
...omuzundu..
saçların yorganım...
sarıldığım..
.....belindi..
soluğun yangınım...

dağın dumanı vardı
pare...pare...
yârim yar...
sen dağım ol...
ben eteklerinde dumanın olayım...
yârim yar...

yapraklar;
yeşile bulanırken
hep güneşe doğru...
sarıya bulanırken
hep toprağa doğru
yol tutarlar....

dilinde...
anlam veremediğim,
sözcükler vardı...
anlamak istedim..,
bana yabancıydılar,
anlayamadım..!

Yağmurlar..
Bulutsuz yağıyordu...
Rüzgarlar esmeden..,
Hava kararmadan...
Damlalar,
Sanki..

yağmur,
neleri saklıyordu
damlaların içinde;
bir molekül oksijen
ve iki molekül hidrojenden başka...

Bugün..,
Yollara vuracağım...
Dağlara vuracağım kendimi...
Yolları adım adım...
Dağları kucak kucak saracağım...
Yollarda dostları...