Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

Güneş...
Günlerin önünde
Dağlara vurduğunda...
Dağlar...
Duman..duman yanar...
Dağlar...

Görmeyen...
Işığı hiç bilmez...
Işıktan korkar...
Görenler...
Karanlığı bilmez...
Karanlıktan çok korkar...

ey...padişah....
sen varlığını...
sakın! ..
saltanat sanma...
tüm varlıklarını...
sakın! ...

üzerindeki güneş...
aynı güneşti..
elma ağacı da...
aynı ağaç...
ki...o duruyor...
güneş ise...

ellerimi uzattım,
güllere değer diye...
dikenlere kızmadım,
kanım damlasa bile...

avuçlarımı açtım,

harikaydı;
piyanoda tuşlar...
kemanda teller...
çamların altında buseyi
hatırlatıyordu peri'ye...
sözlerden öte...

gece...
kıskançtı...
güneşi beklerdi...
doğsun da...
yıldızlarını örtsün diye...

Sana,
Tutkunum...
Neden?
Çözemiyorum....
Ne kadar güzelsin...
Ne kadar şirinsin...

güneşi...
doğsun diye...
biz olurduk...
geceler boyu bekleyen...

oysa...

aşkımın,
atlasını çizdim...
mavilerle...
denizler gökler
karıştı hep birbirine...
kuşlar kondu...