Fikret Adımol Şiirleri - Şair Fikret Adımol

Doğrularım ilaç olamazken yaralarıma,
yalanların koşa koşa yetişti imdadıma,
günahlarımı astın duvarlarıma,
hem kandırdın hem alay ettin duygularımla.

Bir üfleyip bir tuz bastın yaralarıma,

Düne kadar
bir çırpıda söylediğim adın
bugün dilimde hecelerine ayrılıyor.
Yine de her kapımı
açar bir selamın
ama kalbimde hüküm süren

Allah'ım bir çarene muhtacım.
Birçare bırakandan sana sığınırım.
Hakkın dergahında yargılanalım.
Ancak o zaman haklı çıkarım.

Bir derde düştüm,

Bu geceye şiir yok, okuyan da yok. Canımı verdiğim sözlerimin canına okuyan bile yok. Kendinden ibaret ve sadece kendini duyan iç sesim gibi kelimelerim...

Kelimelerim boşluğuma çarpıyor yankısı yok, kulaklarımdan taşıyor avazım, doyuruyor açlığını ruhumun lakin ötesi yok. Bir ben var içimde, benimle konuşan ve ben, "beni" duyurmak istiyorum.

Sağırlar ülkesinde şiir satmaya çalışan bir tüccar gibiyim ve korkarım batmak üzereyim. Yine sadece kendisine müşteri sözlerim, kendisine içini döken bir ben miyim? Ah vakitsiz insanlık, sana karşıyım. Şiir zırhım olmadan bu sığlığa nasıl karışıyım. Tut ruhumun elinden sözlerim, süsle kendini güzelce beze, duyur sesini kendine benzeyenlere, taş içimden karış aleme...

Ömrümü esir ettin
Kabahatin özrünle kapanmayacaktır.
Yaşattığını yaşayacaksın
Bu mutlaka olacaktır.
Gönül düştüğü bu zorbalıktan
illaki kurtulacaktır.

Ödünç hayallerim var,
sen ve sana benzeyenlerden
üzerime atılı hayaller...

Ölmeden önce yapmak
zorunda hissettiğim,

Sıradaki acılarını da
gönder bana,
aklına tasa gelmesin,
adına yas değmesin.
Serperim sularımı da
yüreğinin çoraklarına ve isterim ki;

Gözlerin değer gözlerime,
Her şeyiyle ince ince,
Ne kadar da kapatsan gözlerini,
Kalp atışların dinlemez seni.

Gözlerin sere serpe,

Güneş battığında
ayrıldın benden.
Gecenin karanlığında
izini kaybettirdin sandın.
Ne haldeyim diye
dönüp bakmadın.

Çaldım kapısını azrailin.
Dedim; "Ben geldim."
İstifini bozmadı, soğuk ve durağan bir sesle; "Hadsizlik etme.
Ben zamanı gelince gelirim." dedi ve sustu.
Dilim kendinden emin ve küstahça karşılık verdi:
"Üstad, sen hep zamansız gelirsin.