Fikret Adımol Şiirleri - Şair Fikret Adımol

İklimim karamsar,
bitki örtüm kıpkır saçlar,
gökyüzümde kapkara bulutlar,
içyüzümde koptu kopacak fırtınalar.

Suya hasretken

kardan adamlar var ruhumda
güneşli günlerimde
yaz uykusuna dalarlar

kışın yine yeniden uyanıp
buzdan gecelerimin

Kafana takma bu aralar.
Herkeste bir algı var.
Ayrılan ayrılana, bitmez davalar,
Anlaşmalı "anlaşamayanlar" var.

Çok sevmeler filmlerde kaldı.

İnsan damlaya damlaya
yok olur.
İçindeki fırtınalar
gözlerinde yağmur olur,
her damlada bin parça olur,
toparlayamaz, toparlanamaz

İnsan;
aşk inşa eder,
oturur;
inşaatı izler...

Solusam;
nefes küflü
Dokunsam;
herkes yüklü
Dinlesem;
ses küfürlü...

"İyi bak kendine."
desem nafile.
Benden daha iyi
bakamazsın ki kendine.

"Gözlerinde aşkı gördüm." derdin.

Tuttum, çektim
kulağından zamanı;
ne uzadı ne kısaldı.

Aldım karşıma,
sitemler ettim;

Kara kara gecelerdeyim.
Karıştım herkese nicelerdeyim.
Kalabalık içinde, yalnızlığın içimde,
Belki de sadece düşümdeyim.

Ay ışığında, sokağının başında,

Ben seni
gözlerimden
damıttım.
Yudum yudum
içime akıttım.
Sen ağladım say,