Karanfil Üssü Şiiri - Fikret Adımol

Sevdanın karanfil üssünde,
yükselişe geçerken insanlar ve gölgeler,
ayazdan kaçan nesiler
dostun evinde kitaplara ayraç oluyor,
beş parasız...

Kimileri kan,
kimileri yemek kuyruğunda,
herkes bir telaşın uyruğunda,
sadece biri bekliyor bir başına
kendi yurdunda...

Adam sarılırken şıklığına
ilk olarak merdivenlere veda ediyor kadın,
adım adım.

Elinde kırmızı bir yük,
içinde ayrılığı nişan alan,
hakikaten taşa dönmüş, ifadesiz, manasız
arzusuz o yüzük.

Elden ele çekiliyor tetik,
kadın gelmemiş gibi,
adam ölmemiş gibi gidiyor.
Sırt sırta vermiş çiçek tezgahlarında
ayrılık, yalnızlıktan dileniyor

Veda, avuta dursun elvadayı,
bu teselli nasıl da şıllık,
ulusun dursun vicdan korkusu,
şu son haliyle yosmadır ayrılık.