Ey can, ey canan...
Bilirim tükenmenin en acı hâlini,
yanmanın en derin hissini,
hasretin insanın yüreğine nasıl kor
gibi düştüğünü...
Bu yaşadığımız hem bir mucizeydi...
hemde sınavdı.
Ve o sınavın içinde yanmak da vardı.
Şimdi ikimiz de o ateşlerde yanıp kavruluyoruz.
Ben de tükendim belki ama senin sevdanı düşündükçe,
her yeni güne sahte bir tebessümle de olsa
biraz umut taşıyarak tutunmaya çalışıyorum.
Sevmek suçsa,
al boynum burada.
En kör kılıçlarla vur sevdam.
Çünkü bu yüreğin işlediği tek suç seni sevmek oldu.
Bu kader mi,
sınav mı,
yoksa mucizenin saklı kalan yüzü mü,
ben de bilemedim.
Ama bir şeyi çok iyi biliyorum;
hiç pişman değilim.
Dünyaya yeniden gelsem,
beş katı daha fazla yanacağımı bilsem yine seni seçerdim.
Yine seni, yine seni...
Seninle yanmak bile güzel be kara sevdam.
Alnımın kara yazısı olsan da ben bu yazgıya sevdalanmışım.
Var mı ötesi?
Ve son sözüm şudur:
Pişman değilim.
Tek pişmanlığım,
kaderin bizi daha önce karşılaştırmamış olmasıdır.
Belki o zaman bu sevda dilden dile dolaşan bir hikâye olurdu.
Belki bizim de sevdaya gözyaşı döken bir çeşmemiz değil,
sevdaya kavuşan bir Kâbe'miz olurdu.
Ama olmadı...
Yine de ben,
hasretinle geçen ömrüme değil,
seni sevmiş olmaya şükrediyorum.
Çünkü bazı sevdalar kavuşmak için değil, insanın kalbine sonsuza kadar yazılmak için gelir.
@dsız...
Unutursun Mihriban’ım.
Oğlun, kızın olsun hele
Unutursun Mihriban’ım.
Zaman erir kelep kelep..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta