Fazilet Şiiri - Özge Özgen

ben yine yanlış bir cümlede durdum fazilet
ıslak rüzgârların tenine karışıp
pencere pervazlarının yırtılmasını
hafifçe bekledim

kaç bıçak yerleşti kalbime
çok nehirde durup
ona ölümden bahsetmek istemedim de

tanrım, boyumu ısrarla kısalttın madem
bana yerden gökten bir filtre gönder
sarıavrat otu yesinler

madem öyle, beni lafa tut fazilet
göbeğim yırtılsın
manşet aynı manşet

güller kanıyor bak
ben dönüp
taşa bakıyorum
ağlamak gitmiyor benden

en son, karabatak müzayedesinde kirpiler sevişirken
müzeyyen’in eteklerini toplayıp
dereye indiğini
gömmüştüm tenime
-ben böyle kendine layık imge görmedim anne!

cama bak fazilet
leke aynı yerden
biz bu “o” harfini
cilalayalım.