Ersin İlhan Şiirleri - Şair Ersin İlhan

Bu gece sustu zaman,
Bin yıl çekildi bir adım.
Göğe açıldı kapılar,
Yeryüzü secdeye vardı.

Bir ayet indi kalbe,

Sessiz gelir, kabuk tutar duvara,
Kokusu kalır, izi kalmaz sonra.
Bahçede başlar bu küçük bela,
Akıl ile olur ancak müdaafa

Önce temizle, evi bahçeyi,

Biz hep gidenleri konuşuruz,
oysa asıl hikâye
kalanlarda yazılır.

Kalan;
aynı sandalyeye her akşam

Engindir görülmez benim
Kalbimdeki yaralarım
Sırrımı verdim dağlara
Dağlar ile ben ağlarım

Kanlı yaşlar döküyorum

Hayat,
önünde durduğumuz bir kapıdır.
Ne kadar açıldığından çok
kaç kez dönüp baktığımızdır mesele.

Bazı kapılar

Hamd ü senâdır sana ey Hâlik-i bî-şibh ü nazîr
Kâinâtın cümlesi hükmünde fermân-pezîr

“Kun” hitâbınla zuhûr etti cihân-ı mümkinât
Bir nefesle oldu yoktan var bu kevn ü bu serîr

Hamd ü senâ Hazret-i Hallâk’a yaraşır,
Zîrâ ki kevn ü mekân emrine baş eğmiş durur.
“Kun” nefhasıyla zuhûr eyledi âlem,
Bir lahzada arş u ferş nûruna gark olur.

Zât-ı İlâhî münezzeh her kıyas u vehmden,

Hamd ü senâ ol Zât-ı Bî-misl ü Bî-hemâl’e ki,
Vücûd-ı mümkin onun nûr-ı feyzine muhtâcdır.
Ol “Kun fe-yekûn” ile âlemi var eyledi,
Bir emriyle arş u ferş serâser inkiyâddır.

Zât-ı İlâhî münezzehdir cümle hudûd u kıyâstan,

Bir şey oldu.
Büyük değildi.

Kimse durmadı.
Kimse adını sormadı.

İnsan
aynaya bakmaz,
aynada
yakalanır.

Zaman