Erman Ulusoy Şiirleri - Şair Erman Ulusoy

NE OLUR SEVGİLİM BENİ SOR, ARA

Tekrar gelir isen bir gün buraya
Ne olur sevgilim beni sor, ara…
Kapanır belki de kâlpdeki yara

Ne umutlar besledim
Gözyaşları dökerek.
Hasret ile bekledim,
Kavuşuruz diyerek.

Ne olursun geri gel,

Biz ne kadar istesek de, bir araya gelemeyiz,
Mümkün değil ki sevgilim, geçen yıllar gelmez geri…
Hatamızı bilsek bile, dile gelip diyemeyiz,
Kapanmayan yara gibi, kalp de kalacak izleri…

Küsmesek de el gibiyiz, ayrı ayrı dünyalarda,

NE KADAR ÇOK ARADIM SENİ GÖREYİM DİYE

Ne kadar çok aradım seni göreyim diye
Bakar bakar ağlarım bende kalan resmine
Andığım zaman seni, mazim düşer gönlüme
Bakar bakar ağlarım kısalan şu ömrüme

NE KADAR ÇOK İSTESEK DE O GÜNLERE DÖNEMEYİZ

Ne kadar çok istesek de o günlere dönemeyiz,
Hatıralar ve anılar artık bizim tesellimiz.
Kalplerimize kazınan o günlerden olsa da iz…
Aramızda engeller var bir araya gelemeyiz.

Ne kadar da çok çabuk geçiverdi bu yıllar,
O günlerden teselli bu kalan hatıralar…
Gözlerimin önünde seninle yaşananlar,
Söyledikçe ismini kalbîmde yara kanar.

Yıllar geçip gitse de seni asla unutmam.

Bakışlarındaki elem, kederi,
Sanma ki başkası anlar, üzülür.
Ateş yakar ancak düştüğü yeri,
Acılar gözyaşın olup süzülür.

Alnına yazılan kötü kaderi,

Ne kattın ömrüme kederden başka?
Karşılıksız bir âşk gönlümde kalan…
İnanmam ben artık, hiç bir sözüne,
Yalanmış her şeyin, âşk’ın da yalan.

Hayatıma girip, beni mahvettin,

Artık beni tanımaz bir eda var yüzünde,
Sanki bir el gibiyim, gayri senin gözünde...
Oysa bilirdim seni hep dururdun sözünde.
Ne oldu ki sevgilim, bu hâllere düştük biz?
Mutluluğu düşlerken, heder oldu sevgimiz.

Seviyorum diyordun,bırakıp gittin neden?
Ne oldu ki sevgilim koptuk birbirimizden?
Sesimi duyuramam, hasret yeter gel desem
Ne oldu ki sevgilim koptuk birbirimizden?

Hicran ateşi ile gönül bahçem yanıyor,